Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Αλήθεια πόσα πράγματα θα θέλαμε να πούμε σε πρόσωπα που μας πλήγωσαν, αλλά δεν μπορούμε... πόσα λόγια θα θέλαμε να πούμε σε αγαπημένους που μας πλήγωσαν, αλλά δεν προλάβαμε... πόσα συναισθήματα και σκέψεις άραγε είναι μέσα μας και δεν έχουν βγει ποτέ προς τα έξω... πόσες βαθύτερες ανάγκες που ποτέ δεν ξεστομίσαμε...
Όλα όσα είναι μέσα μας είναι αληθινά για μας, γιατί είναι χωρίς φόβο, χωρίς απόρριψη, χωρίς κριτική...
Ότι αισθανόμαστε, ότι μας πονάει, ότι σκεφτόμαστε, ότι μας χαροποιεί, ότι μας ανοίγει και ότι μας προβληματίζει είναι "σχέσεις¨.
Έγραψα λοιπόν ένα γράμμα, ένα γράμμα γεμάτο σκέψεις... γιατί η σκέψη είναι ενέργεια και το συναίσθημα το κλειδί της βαθύτερης σκέψης μας.
Ένα γράμμα χωρισμού που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου...
Αγαπημένη,
Σε εκτιμάω βαθύτατα. Σέβομαι τις επιθυμίες σου. Κατανοώ τις αντιδράσεις σου. Ξέρω ποιές είναι συνειδητές και ποιες όχι, ποιες είναι χρόνιες ή έστω ασυνάρτητες επιθυμίες ζωής. Που όταν δεν εκπληρώνονται, σκάβουν. Δεν έχουν συχνά λογική, ούτε την χρειάζονται.
Ίσως έρχεται ένα τέλμα, χωρίς συμβάντα. Είναι αυτό που λέμε «μπουκώσαμε», Τότε, η δίψα για γεγονότα μεγαλύτερη και κάποιος πρέπει να ρίξει τη γροθιά στο μαχαίρι. Δεν χρειάζεται καμιά εξήγηση, ανάλυση. Όλα γίνονται έτσι. Η λογική εδώ δε μετράει.
Κρατάμε ένα θησαυρό κρυμμένο οι δύο μας. Που κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να δει, να νιώσει, να προσμετρήσει την αξία του.
Είναι οι στιγμές τόσο λίγες, τόσο μικρές μα παράλληλα αιώνες που μας έδωσαν ζωή, απογείωση, όνειρα, ελπίδες, χαρές, λύπες, οδύνες, εντάσεις, ηδονές, ζωή. Είναι ο δικός μας ανεξιχνίαστος, όμορφος θησαυρός. Έπαιξε το ρόλο του, μένει βαθειά μας κι ασυνείδητα μας οδηγεί.
Είσαι ένα πλάσμα στα όρια της τελειότητας. Για τα δικά μου μάτια. Όπως οι αλήθειες μου τις νύχτες. Είναι στιγμιαία μοναδικές κι αψεγάδιαστες. Για να με κρατήσουν στη ζωή ως το χάραμα.
Σήμανες μιαν αφύπνιση οδυνηρή, αναγκαία, σωτήρια. Χωρίς λόγια. Με δύο κινήσεις. Αιτιολογημένα. Σε ευχαριστώ, κι ας πρόκειται για μιαν οδυνηρή, δημιουργική όμως αφύπνιση. Θα μου λείψει το χάδι σου. Δεν έχει υποκατάστατο. Όμως η επανάληψη γεγονότων, πράξεων και συμπεριφορών, συχνά φθείρει.
Πάντα επιδίωκα μια νέα αρχή. Μια αρχή που ήρθε? Δεν ήρθε? Ποιος ξέρει? Και τι σημασία έχει πια? Να που όμως είναι θέμα απόφασης καθοριστικής. Να μιλάμε για νέα αρχή κι όχι για τέλος. Η αγκαλιά μου άδεια, προσφερόμενη, σου στέλνει την υπόσχεση μιας ζεστασιάς. Μη δειλιάσεις, μη σκύψεις, μη μετανιώσεις. Ζήσε τη χαρά μιας νέας αρχής. Να σαι ευλογημένη όπου και να σαι, σκεπασμένη με κείνη τη δικιά σου αγιοσύνη, πέρα από θρησκείες.
Ξέρω. Θέλει δύναμη. Την έχω και την έχεις. Μη δειλιάζεις όταν το άστρο σου σε καλεί σε νέους δρόμους. Ήρεμη πολύ. Η αγρανάπαυση, που κάνει τους αγρούς γονιμότερους. Νίκη δεν είναι απλά το ξεπέρασμα του πόνου. Είναι να βρεις τα κομμάτια σου, να συνθέσεις τη νέα εικόνα σου. Έτσι. Διαθέσιμη κι επιλεγείσα.
Κάνε χαρά το απρόσμενο του αύριο. Το άγνωστο που έρχεται και μην αφήσεις τίποτα στην τύχη. Τίμησε με την προσφορά του εαυτού σου, τους ελάχιστους που έχουν άξια γύρω σου. Εκλεκτική και όμορφη, σπάνια , λατρευτική κι απέραντη... Είσαι!
Δεν πονάω. Δεν χαίρομαι. Έτσι ουδέτερος, φαινομενικά αδρανής, εσωτερικά σε εγρήγορση, ασχολούμαι με τα πρακτικά που θέλουν λύση, για να είναι η καθημερινότητα ήπια. Σε σκέφτομαι τρυφερά. Αλλιώς θα πρόδινα τον εαυτό μου.
Καμιά φορά, η αναντιστοιχία του βαθύτερου εαυτού σου, με τις επιλογές και τον τρόπο ζωής, πονάει. Όμως όταν νιώθεις ότι δεν θέλεις άλλο κάτι, δεν το απορρίπτεις απαραίτητα ως αξία. Απλά δεν σου κάνει. Όπως το λάθος, να λέμε αυτό είναι όμορφο, ενώ το σωστό είναι, αυτό μου αρέσει.
Δεν είναι τυχαίο ότι πασχίζεις να βρεις δρόμους στις παρυφές της δημιουργίας, στη μουσική, στη ζωγραφική, στο θέατρο, στις τέχνες. Γιατί κατάλαβες, πως άφησες να σου επιβάλλουν ως κυρίαρχο, το πως είναι το στήθος σου για τα πρότυπα τους και αγνόησες πως πρέπει να είναι η ψυχή σου, για να νιώσεις λεύτερος και να γεύεσαι - στιγμές - την ευτυχία με τον άνθρωπο σου. Γιατί η ευτυχία, μικρές στιγμούλες είναι…
Ξέρω, σε τρομάζουν οι επιλογές και κυρίως οι αποφάσεις. Κι όμως, είναι όλα τόσο απλά... Δες πόσο όμορφο είναι αυτό καθαυτό το ταξίδι κι όχι ο προορισμός.
Πάλεψε - αφού ανακαλύψεις τις κρυμμένες χρόνια επιθυμίες - να ξεκινήσεις το ταξίδι. Μην αφήνεσαι στα χέρια κανενός. Μη φοράς μάσκες για να είσαι αρεστή στους άλλους. Το εγώ μας, η συνεχής προσπάθεια για δικαιολογία ύπαρξης, δεν μπορεί να χει στόχο την αποδοχή από τους άλλους, αλλά την καθημερινή ικανοποίηση ότι περνάμε κι άλλο σταθμό στο ταξίδι.
Μην αναζητάς αιτίες αλλού. Ποτέ δεν φταίνε οι άλλοι. Αυτοί είναι αυτοί που είναι. Εμείς τι κάνουμε... Κανείς δεν φταίει. Υπαίτιοι δεν υπάρχουν παρά μόνον εμείς. Όχι μόνο γιατί δεν αδράξαμε ευκαιρίες και στιγμές, αλλά γιατί αφήσαμε μαγνήτες να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας.
Απόλυτη ταύτιση δεν υπάρχει. Το έμαθα πια!. Την κατασκευάσαμε, γιατί απλά την έχουμε ανάγκη. Η επιλογή όμως του άλλου, που θεωρούμε ότι ταυτίζεται με μας, είναι η καθοριστική πράξη. Η διάσταση άλλωστε που μετράει, είναι η αντοχή στον πόνο, που σε κάνει να αναδύεσαι από την καθημερινή φθορά και σε κάνει γενναίο, λειτουργώντας καθαρτήρια.
Δεν ξέρω που θα σε βγάλει η αναζήτηση των «θέλω» σου. Η αναδιάταξη, η οργάνωση επιθυμιών, η λήψη αποφάσεων, έτσι κι αλλιώς γόνιμη είναι. Αποφάσισε όμως κι ας κάνεις λάθος. Τουλάχιστον θα έχεις μετανιώσει για μια κίνηση. Με όποιο τίμημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αδράνεια είναι αργός θάνατος. Ποιός άλλωστε θα προδιαγράψει αποτελέσματα; Και πώς θα ζούσαμε με σίγουρη πρόβλεψη ζωής; Ποιό το νόημα;
Σκέφτηκες αλήθεια, αν δεν είχες τόσην εξοικείωση μαζί μου, ότι το βάρος, η σημασία, το βάθος των λόγων μου θα ήταν άλλο; Κοίταξες γύρω σου; Βρήκες το ουσιώδες στις επιθυμίες που εμφανίζονται ανάγκες; Το βρήκες? Γιατί αν δεν το βρήκες τότε αλλού πρέπει να ψάξεις.
Η πραγματική αγάπη δεν ορίζεται. Δεν έχει όρια. Όπως στις πραγματικές επιθυμίες. Στην πραγματική αγάπη, υπάρχει θυσία, κάματος, ανταμοιβή, δόσιμο ψυχής, ζωής. Είναι αυτή η υπέρβαση που τυφλώνει και γι αυτό είναι όμορφη.
Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι αποτυχία ότι, έστω λίγο, κατάφερα να ζήσω μαζί σου. Είναι επιτυχία. Μόνο που είχε ορισμένη διάρκεια.
Ανασυγκρότηση τώρα. Γύρισμα της πλάτης στις πληγές του χθες. Το βλέμμα μπροστά. Άλλωστε υπάρχουν κι ευτυχισμένες μοναξιές...
Το μόνο πρόβλημα είναι αυτή η καταραμένη δίψα για την αφή, τη μυρωδιά, τον ήχο, τη γεύση, την εικόνα σου...
.jpg)
Αναρτήσεις
