ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα "νησί" όπου ζούσαν η


Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση,η Αγάπη.ο Πλούτος,η Αλαζονία και "άλλοι".


Μία μέρα έμαθαν οτι το νησί θα βούλιαζε και όλοι πήγαν στις


"βάρκες" τους και άρχισαν να φεύγουν.


Η ΑΓΑΠΗ ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.΄Ηθελε να είναι εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή.΄Οταν το νησί άρχισε να βουλιάζει η ΑΓΑΠΗ ζήτησε βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο και του λέει: Μπορείς να με πάρεις μαζί σου;


Όχι,δεν μπορώ!΄Εχω χρυσάφι και ασήμι στη βάρκα μου και δεν έχω χώρο!


Δίπλα περνούσε η Αλαζονεία.


Σε παρακαλώ,βοήθησέ με! της είπε η ΑΓΑΠΗ.


Δεν μπορώ,είσαι βρεγμένη και θα μου λερώσεις την όμορφη βάρκα μου!


Τελευταία πέρασε η Ευτύχια.Αλλά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε άκουσε την ΑΓΑΠΗ να ζητάει βοήθεια.


Ξαφνικά ακούστηκε μία φωνή από έναν ηλικιωμένο άντρα με γενειάδα που όμως η ΑΓΑΠΗ δεν γνώριζε:


Ελα εδώ, θα σε πάρω εγώ μαζί μου, της είπε.


Οταν έφτασαν στο απέναντι νησί ο ηλικιωμένος άντρας έφυγε βιαστικά και η ΑΓΑΠΗ δεν πρόλαβε να τον ευχαριστήσει.


Γνώση, ποιος με βοήθησε; ρώτητησε η ΑΓΑΠΗ


Ο Χρόνος! της απαντησέ η Γνώση.


Γιατί με βοήθησε ο Χρονος; ξαναρώτησε η ΑΓΑΠΗ


Τότε η Γνώση χαμογέλασε και της είπε:


Μόνο ο Χρόνος, μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει στη ζωή η ΑΓΑΠΗ!