Και ξαφνικά, η περιγραφική μου αξιολόγηση, δουλεία «διαμάντι», που προτείνεται στα Αναλυτικά Προγράμματα του υπουργείου Παιδείας και στο ΔΕΠΠΣ και χρησιμοποιείται σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, «έφαγε πόρτα».
Για λόγους λέει δεοντολογίας. Να μη νιώθουν μειονεκτικά οι συνάδελφοι που δεν κάνουν το ίδιο.
Αντί δηλαδή να εκτιμηθεί το καλύτερο, ουσιαστικά υποδεικνύεται το οπισθοδρομικό.
Σου λένε λοιπόν, «ναι έχεις δίκιο» «μπράβο» αλλά μη το κάνεις γιατί περισσότερο μας ενδιαφέρει η «καρέκλα» μας, η θέση εξουσίας του καθηγητή και λιγότερο η ουσία και το τι τελικά δίνουμε σε εκείνα τα έρημα τα παιδάκια.
Όταν λέω μετά, ότι η γενιά των 60αρηδων (δεν αφορά όλους) πρέπει να φύγει απ την εκπαίδευση και να πάνε σπίτι τους, γίνομαι κακός και αντιδραστικός.
Απλά έχουν μείνει πίσω και δεν έχουν καν τη διάθεση να ακολουθήσουν τις απαιτήσεις των καιρών…
Παγιδευμένοι κάπου μεταξύ συντηρητισμού και εξουσίας που θεωρούν ότι απορρέει από την θέση του «δασκάλου».
Εγκλωβισμένοι σε μια άλλη εποχή κλείνουν τα μάτια στο νέο και το απ αλλού φερμένο. Δεν το αποβάλλουν αφού το κρίνουν. Όχι! Έχει διαφορά! Αντιθέτως τους αρέσει και ξέρουν πόσο σημαντικό είναι. Απλά κλείνουν τα μάτια. Δεν θέλουν να το δουν. Δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Να παραμείνουν τα πράγματα ίδια γιατί έτσι βολεύει.
Αντιδρούμε μόνο όταν μα μειώνουν τον μισθό μας!
Αλήθεια τι ανατροφοδότηση δίνουμε στον μαθητή με ένα ξερό 18, 19, 20??? Με ενα 9, 10???΄
" Είσαι άριστος σε όλα και δεν χρειάζεται να διορθώσεις και να βελτιώσεις τίποτα"???
" Είσαι φιφτι φιφτι"??? "είσαι άχρηστος σε όλα'???
Στους γονείς τι ανατροφοδότηση δίνουμε??? Τι τους πληροφορούμε?
" το παιδί σου είναι άριστο σε όλα και δεν χρειάζεται να βελτιωθεί, πάρε του δώρο καινούργιο κινητο"?
"το παιδί σου είναι ντεμι ντεμι τιμώρησε το ή τάξε του ενα δώρο να παει καλύτερα"?
Μείνετε λοιπόν σε έναν ξερό βαθμό που δεν δίνει καμία ανατροφοδότηση ούτε στα παιδιά, ούτε στους γονείς, ούτε σε εμάς τους ίδιους.
Μείνετε σε έναν απρόσωπο αριθμό που θεωρείτε ότι είναι η άμυνα και η εξουσία σας. Μείνετε σε αυτό που από τη μια καλύπτει τις δικές μας αδυναμίες (εκπαιδευτικών) στην εκπαιδευτική διαδικασία και από την άλλη δηλώνει την απόλυτη εξουσία του εκπαιδευτικού απέναντι στον μαθητή.
Εξακολουθώ να πιστεύω, ότι με τακτικές στρατού και αγροφύλακα (εκτιμώ τα συγκεκριμένα επαγγέλματα), με νοοτροπίες συντηρητισμού και βολέματος, δεν είναι δυνατόν να καλλιεργήσουμε ελεύθερα πνεύματα, ούτε να «διδάξουμε» ηθικές αξίες.
Για όσο ακόμα με «παίρνει» θα παραμείνω από εκείνους τους «ρομαντικούς» της εκπαίδευσης. Εκείνους που δεν τους ενδιαφέρει η καρέκλα, ούτε να πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν, από εκείνους που είναι με τις κεραίες στραμμένες και τα μάτια ανοιχτά σε κάθε τι νέο, ωραίο και καινοτόμο.
Θα συνεχίσω να είμαι ανάμεσα στα παιδία. Στο ίδιο επίπέδο. Βοηθός έξω απ τον κύκλο που σχηματίζουν για να συνεργαστούν να επικοινωνήσουν. Και όχι απέναντί τους ανεβασμένος στο βάθρο.
Γιατι κάπου έχουμε ξεχάσει όλοι τις αξίες εκέινο που λέγεται 'κρυφό" αναλυτικό πρόγραμμα.
Σε κάθε τι που προσφέρει ουσία. Σε κάθε τι που κάνει τον καθηγητή αρωγό και συνοδοιπόρο στην προσπάθεια των παιδιών να βγουν σε έναν κόσμο δύσκολο και με πολλές απαιτήσεις.
Αν βαρεθώ, αν πάψω να μπορώ, αν νιώσω ότι δεν μπορώ πια να προσφέρω, αν δεν μπορέσω να ακολουθήσω τις απαιτήσεις των καιρών… απλά θα φύγω απ την εκπαίδευση και θα καθίσω σπίτι μου να βλέπω τηλεόραση.
Καλή μας πρόοδο λοιπόν !!!
Αναρτήσεις
