Πάει...έφυγε...τελείωσε...!!!

απολογισμός...;


απέφυγα τόσο πολύ να τον κάνω αν και τριγύριζε στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες...


τι έχασα...; τι κέρδισα...; τι αποκόμισα...; ευτυχισμένες στιγμές...; δυσάρεστες στιγμές...;


κουνώ το κεφάλι πέρα δωθε μπας και φύγουν οι σκέψεις αλλά δεν γίνεται...


σα να είναι κάποιο άγραφο έθιμο να γίνεται τούτος ο απολογισμός...


τρυπώνει στο μυαλό σου...κάνει την κάρδια να χτύπα δυνατά σε κάθε όμορφη ανάμνηση και να χάνει παλμούς σε ότι άσχημο συνέβη...






γνώρισα κι αγάπησα πολλές ψυχούλες φέτος...


μοιραστήκαμε αγκαλιές...χάδια...μικρά η' μεγάλα μυστικά...


μοιραστήκαμε δάκρυα..μέσα από την αγκαλιά ο πόνος πέρασε από το ένα σώμα στο άλλο...


μοιράστηκε η χαρά...μοιράστηκε και η λύπη...


έχασα φίλους που τους θεωρούσα αληθινούς...γιατί απλά δεν γινόταν να ήταν κοντά μου...δεν υπήρχε χρόνος για άλλο πόνο...


στερήθηκα στιγμές …


στερήθηκα χαμογέλα...στερήθηκα την αγάπη που θα μπορούσα να είχα δώσει...στερήθηκα το χέρι που θα είχα απλώσει...


στερήθηκα ανθρώπους που ήθελα τόσο να έχω δίπλα μου...






κέρδισα ανθρώπους με κεφαλαίο Α που στάθηκαν δίπλα μου ο καθένας με τον τρόπο του...ψυχούλες που έδειξαν την αγάπη τους και μοιράστηκαν μαζί μου από μια ιστορία, λίγο από το μέσα τους...αυτό που ζητώ πάντα.


η χρονιά που πέρασε δεν ήταν καλή για μένα...


με πόνεσε...με ξέσκισε...με τσάκισε...με έριξε στα πατώματα πολλές φορές...με έκανε να μην θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι μου...να μην πιστεύω σε όσα πίστευα...εντούτοις να επιμένω για κάτι καλύτερο που όμως δεν ερχόταν ότι κι αν έκανα...


έμαθα πως δεν είμαι υπερδύναμη όπως νόμιζα...πως έχω αντοχές τελικά που κάποτε εξαντλήθηκαν...πως(κοίτα να δεις) δεν περνούν όλα από το δικό μας χέρι...πως(τι παράξενο) εκεί που νομίζεις πως χάνεις όλες σου τις δυνάμεις ξαφνικά ανακαλύπτεις πως έχεις κι άλλες...


αναπόλησα πολλές φορές το παρελθόν...που όσες πίκρες κι αν είχε…


κατάλαβα πως ότι θεωρούμε δεδομένο τελικά δεν είναι... ανατρέπεται σε μια στιγμή...






κατάλαβα περισσότερο τους ανθρώπους κι αυτό το μικρό αχ που τους ξεφεύγει πάνω σε ένα κρασί...σε ένα τραγούδι η' στην θεά ενός τοπίου...ακόμα και σε μια μικρή στιγμούλα χαλάρωσης...


ζήλεψα την ξεγνοιασιά που με αποχαιρέτησε πριν το καταλάβω κι ευχήθηκα χίλιες φορές να την είχα για μια μονάχα στιγμή...μονάχα μια στιγμή...τώρα θα την εκτιμούσα γιατί πριν δεν ήξερα πως είναι να την χάνεις...


αγάπησα...πολύ αγάπησα...


όσο παράδοξο κι αν είναι μέσα σε όλο αυτόν τον πόνο έμαθα να αγαπώ πιότερο...ακόμα κι εκείνους που δεν ήταν εκεί...που δεν είχαν χρόνο κι ούτε διάθεση...εκείνους που λάκισαν ρε αδελφέ...τους αγαπώ γιατί τόσο άντεχαν... τόσο είχαν μάθει...το ξεκαθάρισμα έγινε όμως… σχεδόν έχει τελειώσει… παρόλο που υπήρχε μέσα στο μυαλό μου, δεν το έκανα εγώ ή μόνο εγώ… λες κι έρχεται κάποια στιγμή που μια μαγική δύναμη ξεκαθαρίζει τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μας… μονάχα που τώρα κάποιοι θα μείνετε μακριά μου...απλά και μόνο γιατί δεν μπορώ να δώσω άλλα που θα πάνε χαμένα ενώ θα μπορούσαν να είχαν πιάσει τόπο σε χέρια απλωμένα σε μένα...






Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν... Μια άσχημη χρονιά για μένα μόλις φεύγει.. για την ακρίβεια είχε ελάχιστες αποθεωτικές, μεγάλες στιγμές που ξέρω πως δύσκολα θα ξαναζήσω… και πολλές μικρές στιγμές άσχημης καθημερινότητας… πάρα πολλές όμως…






10


9


8


7


6


5


4


3


2


1






ΜΠΑΜ!!!






έξω γίνεται χαμός...τα πυροτεχνήματα είναι παρά πολλά...


τόσα πολλά που θες δεν θες σε κάνουν να βγεις έξω...


η ατμόσφαιρα έχει γεμίσει καπνούς και φώτα...






2 τακούνια χοροπηδάνε σε ένα μπαλκόνι






"δώστεεεεεε να ξεκουμπιστεί η γαμημένη!!!"






γιατί τέτοια ήταν...επιεικώς και με την πιο σεμνή λέξη που μπορώ να ξεστομίσω κι ας μην σας έχω συνηθίσει σε τέτοια...


ΓΑΜΗΜΕΝΗ...και όχι με την καλή έννοια...






οι τίτλοι τέλους έπεσαν...






ύστερα τα τακούνια μπήκαν μέσα...


μαζί τους κι εγώ...






Κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, άκουγα ανθρώπους που εύχονταν υγεία, υγεία, υγεία...


θυμάμαι μια συνάδελφο που με είχε πιάσει να κλαίω...με ρώτησε τότε


"μόνο ένα θέλω να μάθω...είναι θέμα υγείας...;"όχι της είχα απαντήσει εγώ..."τότε όλα τα άλλα περνάνε ..."


ναι! όλα τα υπόλοιπα γίνονται...


οι χωρισμοί αντέχονται...εκείνος/η που δεν μας αγαπά αντέχεται...το να μην έχουμε οικονομική άνεση αντέχεται...οι φίλοι που μας πλήγωσαν και μας πρόδωσαν αντέχονται...πονάνε άλλα αντέχονται...


εγώ ο ίδιος που τα λέω αυτά...εγώ ο ίδιος κλαίω και χτυπιέμαι για όλα τα παραπάνω πολλές φορές...ποτέ μα ποτέ δεν θα πάψω να το κάνω προφανώς γιατί έτσι είμαι...






σας εύχομαι ολόψυχα να είναι μια καλή χρονιά το 2010


να φέρει στον καθένα εκείνο που ποθεί!


να κάνει τα όνειρα σας πραγματικότητα!


να σας γεμίσει χαμόγελα!


να ξεχειλίσετε ευτυχία!


να βαδίζετε σταθερά!


να ακλουθείτε μονοπάτια μαγεμένα!


να έχετε δίπλα σας ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν αληθινά!


να εκτιμάτε και να αναγνωρίζετε την κάθε στιγμή που σας δίνεται!






Η χρονιά των ψαριών ξεκίνησε… ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα "νησί" όπου ζούσαν η


Ευτυχία,η Λύπη,η Γνώση,η Αγάπη.ο Πλούτος,η Αλαζονία και "άλλοι".


Μία μέρα έμαθαν οτι το νησί θα βούλιαζε και όλοι πήγαν στις


"βάρκες" τους και άρχισαν να φεύγουν.


Η ΑΓΑΠΗ ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.΄Ηθελε να είναι εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή.΄Οταν το νησί άρχισε να βουλιάζει η ΑΓΑΠΗ ζήτησε βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο και του λέει: Μπορείς να με πάρεις μαζί σου;


Όχι,δεν μπορώ!΄Εχω χρυσάφι και ασήμι στη βάρκα μου και δεν έχω χώρο!


Δίπλα περνούσε η Αλαζονεία.


Σε παρακαλώ,βοήθησέ με! της είπε η ΑΓΑΠΗ.


Δεν μπορώ,είσαι βρεγμένη και θα μου λερώσεις την όμορφη βάρκα μου!


Τελευταία πέρασε η Ευτύχια.Αλλά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε άκουσε την ΑΓΑΠΗ να ζητάει βοήθεια.


Ξαφνικά ακούστηκε μία φωνή από έναν ηλικιωμένο άντρα με γενειάδα που όμως η ΑΓΑΠΗ δεν γνώριζε:


Ελα εδώ, θα σε πάρω εγώ μαζί μου, της είπε.


Οταν έφτασαν στο απέναντι νησί ο ηλικιωμένος άντρας έφυγε βιαστικά και η ΑΓΑΠΗ δεν πρόλαβε να τον ευχαριστήσει.


Γνώση, ποιος με βοήθησε; ρώτητησε η ΑΓΑΠΗ


Ο Χρόνος! της απαντησέ η Γνώση.


Γιατί με βοήθησε ο Χρονος; ξαναρώτησε η ΑΓΑΠΗ


Τότε η Γνώση χαμογέλασε και της είπε:


Μόνο ο Χρόνος, μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει στη ζωή η ΑΓΑΠΗ!

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΙΑΣ… ΤΟΥ PAULO COELHO

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούρια τους κατάσταση ...


Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.


Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:


- Καλημέρα.


- Καλημέρα, απάντησε ο φύλακας


- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;


- Αυτός είναι ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.


- Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!


- Μπορείτε Κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε, και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.


- Και το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης ...


- Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.


Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σε έναν χωματόδρομο περικυκλωμένο από δέντρα...


Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας, και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.


- Καλημέρα, είπε ο διαβάτης.


Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.


- Διψάμε πολύ, το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.


- Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.


Ο άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.


- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.


- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.


- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.


- Ο Παράδεισος; Μα, ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε ότι εκείνο ήταν ο Παράδεισος!


- Εκείνο δεν ήταν ο Παράδεισος. Ήταν η Κόλαση, απάντησε ο φύλακας.


Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.


- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.


- Σε καμία περίπτωση! αντέτεινε ο άντρας. Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους ...!