ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 32...

Λένε πως η πραγματική ευτυχία είναι η ταύτιση της πραγματικότητας με τις επιθυμίες μας… Λένε να μη κάνεις μεγάλα όνειρα και να μη θέτεις στόχους μακρινούς… αλλά μικρά πραγματοποιήσιμα όνειρα και στόχους ρεαλιστικούς και βατούς και κάθε φορά που τα καταφέρνεις… ένα βήμα παραπάνω.


Έτσι λένε!!! Δεν μας λένε όμως όταν τελικά εκπληρώσεις τους στόχους σου και φτάσεις στο σημείο που άλλοι αποφασίζουν για σένα… Τι γίνεται???

Κάποτε… ένας ανώριμος έφηβος ξεκίνησε απ την επαρχία να εγκατασταθεί μόνιμα στην μεγαλούπολη. Το σοκ ήταν μεγάλο. Διαφορετικός τρόπος ζωής… διαφορετικά όλα. Ο απροσάρμοστος, επαναστάτης και αντιδραστικός νέος προσαρμόστηκε και προσπάθησε να εκπληρώσει τους μικρούς στόχους του. Δήλωσε στο μηχανογραφικό του μόνο μία σχολή και μόνο σε μια πόλη καθώς οτιδήποτε άλλο του φαινόταν λίγο.

Απ το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο και από το νεοκλασικό κτίριο του γυμνασίου δίπλα στην παραλία βρέθηκε στον ψηλό μαντρότοιχο και στις καγκελόπορτες της μεγαλούπολης. Απ τις αθώες παιδικές σκανδαλιές και την ανέμελη εφηβεία βρέθηκε μπροστά σε μια στοίβα βιβλία. Απ το παιχνίδι στην αλάνα και στο προαύλιο της εκκλησίας βρέθηκε στα οργανωμένα γήπεδα να παίζει ποδόσφαιρο στην 4η εθνική και να κάνει στίβο με σκοπό τον πρωταθλητισμό όπως του έλεγαν…

-«Εσύ μικρέ έχεις ταλέντο…» «Ποιανού είσαι??»

-«Μα της μάνας μου και του πατέρα μου φυσικά…»

Μπήκε με τους πρώτους στην σχολή που ήθελε και παράλληλα έκανε αθλητισμό…

Αποφάσισε να πιάσει δουλειά κόντρα στα θέλω και στα πρέπει της οικογένειας του. Όχι απόλυτα γιατί το είχε ανάγκη αλλά κυρίως γιατί το ήθελε. Όπως κάθε νέος ήθελε την ανεξαρτησία του… Δούλευε στο Κέντρο Έρευνας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών απ το μεσημέρι και μετά για να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής το πρωί.

Μπήκε πρώτος στην σχολή διαιτησίας ποδοσφαίρου Ελλάδας ο μικρότερος σε ηλικία που είχε μπει ποτέ…

-«Μα εσύ μικρέ… θα έχεις λαμπρό μέλλον… ποιος σε έστειλε εδώ??? Ποιανού είσαι???»

-«Της μάνας μου και του πατέρα μου…»

Παίρνοντας το πτυχίο του και στολίζοντας τον τοίχο του δωματίου του με την γνωστή κορνίζα και 10δες άλλα διπλώματα από σεμινάρια κλπ… του ήταν απλά λίγο….

Ένας μικρός στόχος ήταν μπροστά του… Αποφάσισε να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου. Μεταπτυχιακό… γιατί όχι???

-«Θα πάς μπροστά!!! Ποιανού είσαι???»

-«Της μάνας μου και του πατέρα μου…»

Κι όμως … τα παράτησε!!!Δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την γενικότερη νοοτροπία… δεν ήθελε να κουβαλάει καφέδες και να κάνει τις αγγαρείες των «μεγάλων» για να μπορέσει να τελειώσει αυτό που ο ίδιος κατάφερε.

Αρχές ενός καλοκαιριού, απ το πουθενά, μια νέα πρόκληση ήταν μπροστά του…

Ένας μεγάλος τουριστικός όμιλος ζητούσε στελέχη. Τουριστικός ναι!!! Άσχετο με ότι είχε σπουδάσει και ότι ήξερε να κάνει. Ήξερε ότι η διαίσθησή του δεν τον γελούσε… Κόντρα σε όλους… πήγε στη συνέντευξη. Απάντησε σε όλα όχι, λίγο ή καθόλου… Φυσικό ήταν!!!

Έκπληκτος διαπίστωσε την επόμενη μέρα ότι τον είχαν προσλάβει. Βοηθό του βοηθού… Καμία σημασία δεν είχε αυτό…

Ευκαιρίες για το δημόσιο ανοίγονταν μπροστά του. Δεν το ήθελε! Διαφωνούσε με τη νοοτροπία τη δημοσιοϋπαλληλική… Σε τρείς μήνες… ανέλαβε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της εταιρείας… και το κυριότερο??? Με χώρο να «παίξει» να αποφασίσει, να στήσει απ την αρχή ένα δικό του κομμάτι. Η ευκαιρία που ζητούσε ήταν μπροστά του. Ατελείωτες ώρες δουλειάς… Σε 1,5 χρόνο το 16% έγινε 96%... Το γούσταρε!!! Του άρεσε!!! Δυνατότητα να δημιουργήσει, καλά λεφτά, καλό περιβάλλον, καλή παρέα…

Πέρασαν 5 χρόνια… Είχε αυτό που ήθελε… Όμως είχε μπροστά του και κάτι που έπρεπε. Μια αναγκαστική διακοπή που ισχύει για κάθε άντρα… Τη μαμά πατρίδα. Θυμάται χαρακτηριστικά τα λόγια του προέδρου της εταιρείας… « πες μου ότι θα πάρεις αναβολή για 1-2 χρόνια και θα σε κάνω χρυσό…» Αρνήθηκε! ήθελε να τελειώνει… Η επιστροφή μετά τα χαμένα χρόνια σε αυτό που ονομάζουν «προσφορά στην πατρίδα» ήταν εύκολη. Ένιωθε πόσο πολύ τον ήθελαν πίσω. Τίποτα όμως δεν ήταν ίδιο… τα δεδομένα, το περιβάλλον, η παρέα… Όλα είχαν αλλάξει! Επέστρεψε με βαριά καρδία. Δεν του άρεσε πια! Δεν το ήθελε!

Μια νέα πρόκληση ήταν μπροστά του… Διαγωνισμός εκπαιδευτικών ΑΣΕΠ. Ναι δημόσιο!!! Είπαμε… Οι στόχοι αναθεωρούνται και μεταβάλλονται όσο αλλάζουν οι καταστάσεις, τα δεδομένα και οι επιθυμίες μας.. Πήρε την προκήρυξη… 12.800 άνθρωποι για 72 μόνο θέσεις στο ελληνικό δημόσιο… Ποσοστό??? 1 στους 120. Χωρίς ούτε ένα μόριο προϋπηρεσίας, οικογενειακής κατάστασης κλπ. Αδύνατο??? Καθόλου! Τι σημασία έχουν οι αριθμοί???

Βλέπεις για να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία ή για να έχεις προϋπηρεσία πρέπει να ξέρουν «ποιανού είσαι» και αυτός ήταν μόνο «της μάνας του και του πατέρα του»….

Άλλη μια προσπάθεια…

Ατελείωτες ώρες διαβάσματος, 100αδες βιβλία, ένας μόνο στόχος!

Αμέτρητα λόγια για «καλή επιτυχία», ελάχιστα άτομα πραγματικά δίπλα του!

Θυμάται χαρακτηριστικά το τελευταίο μήνυμα στο κινητό του, λίγο πριν μπει να γράψει εξετάσεις… «Το νιώθω! Το ξέρω! Είμαι σίγουρη…»

Η μέρα των αποτελεσμάτων έφτασε… Σε έναν μικρό υπολογιστή η σύνδεση ήταν δύσκολη… Γύρω από ένα γραφείο με ανθρώπους της οικογένειάς του. Απίστευτο άγχος!

Η λίστα με τους διορισθέντες άνοιξε! Μόλις 72 ονόματα… κατέβηκε με την μπάρα στο αρχικό γράμμα του επώνυμού του... Δεν υπήρχε το όνομά του! Δεν τα είχε καταφέρει αυτή τη φορά! «Δεν πειράζει! Όλα καλά..» Ακούγονταν γύρω…

Απ την λαχτάρα του δεν πρόσεξε… Η λίστα δεν είχε αναρτηθεί αλφαβητικά αλλά με την σειρά των διορισθέντων… Ανέβαζε την μπάρα με καρδιοχτύπι, ανάποδα, απ των τελευταίο προς τον πρώτο. Το όνομα του!!! 28ος στους 12.800!!! Μια μόνο λέξη… «πέρασα!!!»

Είναι όμορφο να βλέπεις τα πρόσωπα των δικών σου ανθρώπων να χαμογελούν!!!

Ακολούθησαν δυο γεμάτα χρόνια μακριά απ το σπίτι του… Δημιουργικά!!! Όλοι κατάλαβαν αμέσως εκεί… «Δώστε του τον χώρο του… Αξίζει!!!» Για άλλη μια φορά έκανε αυτό που πραγματικά ήθελε… Κανείς δεν ρωτούσε πια… Ήταν δεδομένο… «ήταν της μάνας του και του πατέρα του…»

Η επιστροφή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι θέμα χρόνου… Δεν άργησε να έρθει! Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Επιστρέφει στο σπίτι του… αλλά…

Έχουν περάσει ήδη 5 μήνες… βαρέθηκε! Αιτήσεις, κόντρα αιτήσεις, γραφειοκρατία…

«Θα περιμένετε… δεν υπάρχει θέση για εσάς… περισσεύετε κύριε..»

Βαρέθηκε να βλέπει ανθρώπους να τσακώνονται για την καρέκλα… ανθρώπους που έχουν κουραστεί… που δεν μπορούν πια να δώσουν…. ανθρώπους που απλά βολεύονται.

Βαρέθηκε να βλέπει ανθρώπους που δεν θέλουν να κάνουν και αν θέλουν… δεν ξέρουν πώς να το κάνουν…

Βαρέθηκε να προετοιμάζει νέες νοοτροπίες, καινοτόμες δράσεις κλπ, θεωρητικά… και να μένουν μόνο στα χαρτιά.

Βαρέθηκε να ακούει… «μα… πληρώνεσαι… άραξε!!!»

Βαρέθηκε να έχει τόσα να δώσει και να τον βάζουν στο περιθώριο…

Βαρέθηκε….

«Συνταξιούχος ετών 32… της μάνας του και του πατέρα του…»