Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια καρδούλα.

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια καρδούλα.

Γενάρης ήτανε, κρύο έκανε, και η καρδούλα ήτανε μόνη.

Δεν είχε που να πάει, στεναχωρημένη ήτανε, και πάνω απ΄ όλα πληγωμένη.

Mια άλλη καρδούλα τη λυπήθηκε και της είπε.

Έλα να μείνεις μαζί μου. Κοντά μου δεν θα είσαι μόνη και δεν θα κρυώνεις.

Και η καρδούλα μας μετά από πολύ καιρό χαμογέλασε και έλαμψε ολόκληρη.

Έτσι άρχισε η ιστορία για αυτές τις δύο καρδούλες.

Και μείνανε μαζί. Και αγαπήθηκαν. Και φρόντιζε η μια την άλλη. Και δεν κρύωναν. Τις ζέσταινε η αγάπη τους.

Έτσι είναι. Όταν αγαπάς ζεσταίνεσαι.

Μην ξεχνάτε πως η Αγάπη έχει μια δίδυμη αδερφή. Τη Φωτιά.

Αν μάλιστα αγαπάς πολύ, μπορεί και να καείς.. Ειδικά αν είσαι απρόσεχτος. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα.

Ήρθε λοιπόν και το καλοκαίρι.

Πιασμένες οι καρδούλες χέρι χέρι έψαξαν να βρουν ένα σπίτι να χωρέσει η αγάπη τους.

Ψάξανε από δω, ψάξανε από κει και τελικά το βρήκαν.

Ήτανε όμως τόσο μεγάλο που η αγάπη τους δεν έφτανε να το γεμίσει όλο.

Αυτό οι καρδούλες μας δεν το΄ ξεραν. Θα το μάθαιναν όταν θα ξαναρχόταν ο χειμώνας.

Όμως ήτανε καλοκαίρι, είχε ζέστη, και ζούσαν ευτυχισμένες.

Πέρασε όμως το καλοκαίρι, ήρθε το φθινόπωρο, και μετά βαρύς ο χειμώνας.

Aρχισε να συννεφιάζει. Τα σύννεφα ξεκόλλησαν από τον ουρανό και παιχνιδιάρικα και πονηρά όπως είναι όλα τα σύννεφα, τρύπωσαν μέσα στο σπίτι που ζούσαν οι καρδούλες.

Εκείνες τα είδαν και φοβήθηκαν.

Καλά, είπαν, σύννεφα μέσα στο σπίτι; Μα πως έγινε αυτό;

Δεν κατάλαβαν πως μέσα στην ευτυχία τους είχαν ξεχάσει να κλείσουν τα παράθυρα καλά.

Να λοιπόν ο βοριάς, να τα χιόνια, να λοιπόν και τα παιχνιδιάρικα σύννεφα μέσα στο σπίτι που ζούσαν οι καρδούλες.

Και γέλασαν τα σύννεφα όταν ρίξανε βροχή και κάνανε μούσκεμα τις καρδούλες.

Γιατί οι καρδούλες δεν είχαν πάρει μαζί τους στο καινούριο σπίτι ομπρέλες.

Ξέχασαν να πάρουν επειδή ήταν πολύ ευτυχισμένες για να το σκεφτούν.

Ούτε και σκέφτηκαν μέσα στην ευτυχία τους πως θα ερχόταν πάλι ο χειμώνας.

Κι' έτσι που το σπίτι ήτανε πολύ μεγάλο η δίδυμη αδερφή της Αγάπης η Φωτιά δεν είχε τη δύναμη να ζεστάνει και να στεγνώσει τις καρδούλες.

Η βροχή που έπεφτε ασταμάτητα, στέγνωνε πάνω τους και τις κρύωνε. Και κείνες άρχισαν να παγώνουν.

Έτρεξε τότε η μία στην αγκαλιά της άλλης για να ζεσταθούν.

Όμως είχε περάσει πολύς καιρός και είχαν ξεχάσει πως πρέπει να αγκαλιάζονται για να μην κρυώνουν.

Ο βοριάς απ΄ έξω λυσσομανούσε. Το κρύο ήτανε φοβερό και η φλόγα της αγάπης τους δεν μπορούσε πια να τις ζεστάνει. Είχε αρχίσει κι΄ αυτή να σβήνει.

Τότε λοιπόν η μια από τις καρδούλες θυμήθηκε τα φτερά της.

Όλες οι καρδούλες έχουν φτερά κι΄ αν δεν το ξέρετε εσείς φταίτε, και όποιος σας πει πως δεν έχουν δεν σας λεει την αλήθεια.

Μόνο που τα φτερά στις καρδούλες είναι καλά κρυμμένα και δεν φαίνονται. Το χειρότερο είναι πως δεν προλαβαίνει κανείς να τα δει, γιατί μόλις μια καρδούλα τα ανοίξει είναι έτοιμη να πετάξει.

Και πετάει.

Έτσι και η καρδούλα της ιστορίας μας.

Θα τα βγάλω σκέφτηκε, θα τα δυναμώσω και θα πετάξω. Θα πάω σ΄ άλλα μέρη πιο ζεστά.

Έτσι γίνεται με τις καρδούλες. Συχνά ανοίγουν τα φτερά τους, τα δοκιμάζουν και φεύγουν για πιο ζεστά μέρη. Δεν αντέχουν το κρύο ούτε έχουν όλες υπομονή.

Έτσι και η φίλη μας μέσα στη λαχτάρα της να ζεσταθεί, ξέχασε την άλλη που περίμενε υπομονετικά το καλοκαίρι να φύγουν τα σύννεφα και η βροχή.

Και αρχές της άνοιξης άρχισε τις δοκιμαστικές πτήσεις.

Και η καρδούλα που περίμενε το καλοκαίρι, βρέθηκε να το περιμένει μόνη της.

Πιο μόνη από ποτέ βγήκε στο δρόμο χωρίς την άλλη καρδούλα. Πληγωμένη και στεναχωρημένη όπως τον προηγούμενο χειμώνα.

Και έβρεχε...

Αλλά έτσι συμβαίνει με τις καρδούλες..

Γι΄ αυτό...

Αν δείτε μια καρδούλα μόνη στο δρόμο

Δώστε της λίγη αγάπη και μια ομπρέλα...