...τα "θέλω" και τα ¨πρέπει"....

Οι μέρες έφταναν... Λες και ήξερε τι θα συμβεί.
Κλείστηκε στον εαυτό του.
Προσπάθησε να απλουστεύσει τα πράγματα. Μάταια!!!



Ίσως γιατί άλλα ήθελε και αλλά έπρεπε. Ίσως γιατί ένιωσε ότι αξίζει πολύ περισσότερα. Ίσως επειδή απλά του άρεσε εκεί …


Το πιο κοινωνικό άτομο, το πειραχτήρι της παρέας, κλείστηκε στον εαυτό του! Ήθελε να τον προετοιμάσει. Λες και ήξερε τι θα συμβεί…


Οι μέρες έφτασαν…. Έγιναν όλα όπως έπρεπε.


Πολλές φορές ξυπνούσε τα βράδια και κοιτούσε τα μισομαζεμένα πράγματα. Στα σκοτεινά…


Κάθε πρωί λειτουργούσε σαν να ήταν η τελευταία μέρα εκεί. Τι όμορφα που ήταν! Τόσο λίγο διάστημα μα τόσες αναμνήσεις!


Του ζητούσαν να ρίξει μια ματιά σε όλα αυτά που ο ίδιος δημιούργησε. Σε όλα αυτά που κόπιασε και προσπάθησε για να γίνουν πράξη. «Ρίξε μια ματιά». «Δες τι έκανες!!! Το έχεις συνειδητοποιήσει???»


Η απάντηση πάντα… σιωπή!


Υπάρχει μεγαλύτερη καταξίωση???


Εκατοντάδες αθώα μάτια που κοιτούσαν με απορία... «Θα μείνετε???»


Άνθρωποι άγνωστοι, στο δρόμο στην καφετέρια στο ταχυδρομείο… παντού!!! «φεύγετε???»


Άνθρωποι γνωστοί ,συνάδελφοι και προϊστάμενοι… «Μείνε!!!»


Η απάντηση πάντα… σιωπή!


Υπάρχει μεγαλύτερη καταξίωση από αυτό???


Το έδαφος χανόταν κάτω απ τα πόδια του. Ήθελε να φωνάξει μα απ το στόμα του δεν έβγαινε ήχος. Οι λέξεις μαχαίρια… Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται.. «Έτσι πρέπει!!!»


Είδε ανθρώπους «να συνωμοτούν» για να του απονείμουν τιμητική πλακέτα. Αρνήθηκε! Δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο… του αρκούσαν όλα τα άλλα….


Είδε ανθρώπους που τους ήξερε ελάχιστα να δακρύζουν…


Ανθρώπους να κάνουν ταξίδι ολόκληρο απλά για να τον χαιρετίσουν…


Ανθρώπους να του «τάζουν». Να του προσφέρουν τόσο απλόχερα… « Μείνε!» «Μόνο μείνε!!!»


Είδε ανθρώπους να τον ξεπροβοδίζουν έως ότου οι ρόδες του αεροπλάνου να ξεκολλήσουν απ το έδαφος... Το «αντίο» ήταν τόσο μεγάλη λέξη!!!
Μόνο σιωπή!!! Μια σιωπή που σε ξεκουφαίνει!!!






Πόσο δύσκολο να ταυτιστούν τα «θέλω» και τα «πρέπει»!!!!