...όταν τελειώσει το αίσθημα δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του

Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, κι ότι απέμεινε πια δεν αρκεί.

Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.

Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.

Σου το 'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες.

Αδειάζω, όλ' αδειάζω τη στιγμή απ' το παρόν και μπαίνω σ' άλλο τώρα, πηχτό κι αδιαίρετο.

Κοιτάζουμε αμίλητοι. Όταν μιλάω και πάλι ο έρωτας θάβεται μέσα μου βαθιά, για πάντα.

Σαν κινούμενη άμμος σε κυκλώνει η απουσία.

Αυτό που μέχρι τώρα σου έδινε ζωή, είναι αυτό που τώρα σου την αφαιρεί.

Κι εσύ βυθίζεσαι εκεί μέσα... χάνεσαι... και ψάχνεις.

Και πρέπει τώρα να επαναπροσδιοριστείς... χωρίς να το έχεις επιλέξει.

.