H εικονα του "εγω" μας... και οι ¨σημαντικοι αλλοι"...

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε κάποια πράγματα που θα θέλαμε, είτε γιατί τα δοκιμάσαμε κάποια στιγμή και αποτύχαμε, είτε γιατί δεν εμπιστευόμαστε αρκετά τον εαυτό μας, ώστε να τολμήσουμε. Άλλες φορές πάλι νιώθουμε άσχημα ακόμα και όταν κάποιος μας κάνει ένα κομπλιμέντο ή εκφράσει ένα θετικό σχόλιο για μας, γιατί πιστεύουμε ότι δεν το αξίζουμε. Όλοι μας δηλαδή έχουμε διαμορφώσει μια εικόνα για τον εαυτό μας και για κάποια πράγματα θεωρούμε ότι είμαστε καλοί ενώ για άλλα πιστεύουμε ότι δεν τα καταφέρνουμε και τόσο.

Συνήθως υπάρχει η άποψη ότι η επικοινωνία εφήβων – ενηλίκων είναι ιδιαίτερα δύσκολη, υπονοώντας με αυτό ότι μεταξύ εφήβων ή μεταξύ ενηλίκων η επικοινωνία είναι ευκολότερη. Είτε όμως είμαστε έφηβοι είτε είμαστε ενήλικες νιώθουμε αλήθεια πάντα ασφαλείς να πούμε αυτό που νιώθουμε? Να εκφράσουμε και να «εκθέσουμε» τον εαυτό μας? Νιώθουμε πάντα διαθέσιμοι να ακούσουμε και να κατανοήσουμε τον άλλον? Νιώθουμε ότι οι άλλοι, έστω και αν είναι οι κολλητοί μας φίλοι, μπορούν να μας καταλάβουν ή μερικές φορές, ακόμα και παράλογα θα έλεγε κανείς, φοβόμαστε ότι θα γελάσουν μαζί μας? Κατά πόσο οι αγωνίες μας, οι φόβοι μας, η αίσθηση μερικές φορές ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί μας δυσκολεύουν στο να επικοινωνήσουμε με τους άλλους? Πόσο συχνά απομακρυνόμαστε από τους άλλους, «καταδικάζοντας» πολλές φορές εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας στη μοναξιά?
Πολλές φορές όταν ένας αγαπημένος μας άνθρωπος, φίλος, συγγενής, γνωστός μας μιλάει για μια δυσκολία του ή για κάτι άσχημο που του συμβαίνει, νιώθουμε αμήχανα και δεν ξέρουμε πώς να του απαντήσουμε. Θα θέλαμε να πούμε κάτι και να τον κάνουμε πάλι χαρούμενο. Πολλές φορές είναι σαν να ζητάμε από τον εαυτό μας να κάνει ένα θαύμα και να εξαφανίσει τη στεναχώρια ή τη δυσκολία από τον αγαπημένο μας άνθρωπο. Έτσι, όταν κάποιος μας λέει κάτι στενάχωρο, λέμε «μη στεναχωριέσαι», «μην το σκέφτεσαι», «θα περάσει», κλπ. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε αφήνουμε τον άλλο μόνο του. Αυτό που νιώθει είναι ότι δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε, ότι δεν νιώθουμε τη στεναχώρια του. Ίσως μας φαίνεται λίγο, το να τον ακούσουμε απλώς. Τις περισσότερες φορές ίσως δεν χρειάζεται να μιλήσει κανείς. Αρκεί «να ακούσει» τον άλλο. Μπερδευόμαστε, αφού όλοι και όλα γύρω ας είναι επικεντρωμένα στο να «κάνουμε» και όχι στο να είμαστε «ανοικτοί και διαθέσιμοι» απέναντι στον άλλο.
Άλλες φορές εμείς οι ίδιοι δεν λέμε, δεν εκφράζουμε, μια δυσκολία που αντιμετωπίζουμε από φόβο μήπως μας κοροϊδέψουν οι άλλοι, μήπως δεν μας καταλάβουν, μήπως μας θεωρήσουν δειλούς, ευαίσθητους και αδύναμους. Έτσι όμως δεν δίνουμε την ευκαιρία στους φίλους να βρεθούν κοντά μας και να επικοινωνήσουμε, και αυτοκαταδικαζόμαστε σε μια αίσθηση μοναξιάς. Ακόμη και στα άτομα που συμπαθούμε φοβόμαστε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε και πολύ συχνά άλλο νιώθουμε και άλλο δείχνουμε στους άλλους.